تئاتر چیست_بامیراث

تئاتر گامی به سوی یک زندگی بهتر بیان دیدگاه

تیاتر چیست؟

تئاتر برگرفته از واژه یونانی theateron “تئا” به معنی محل تماشا و “رون” به معنی بز نر ششمین شاخه از هنرهای هفتگانه است. در یونان باستان مردم هر ساله بز نری را برای خدایان خود قربانی می کردند که این مراسم با اجرای حرکات نمایشی همراه بوده است. بسیاری از محققان معتقدند که این هنر نمونه ای تکامل یافته از آیین قدیم است. آیین عبارت است از مراسم مذهبی یا اجتماعی که از میل انسان به تسلط بر اتفاقات خارج از اراده ی او ناشی می شده و عموما محوریت این مراسم انجام حرکات نمایشی و موزون بوده است. مانند رقص هنگام جادوی طبیعت و حیوانات برای تسخیر نیروهایی که هدایتشان با انسان نیست.

موسیقی، اجرا کنندگان در هردو، و برابری گریم تیاتر با استفاده از صورتک و رنگ در مراسمات قدیمی، نقش کارگردان و بزرگی که در مراسم قدیمی جوان تر ها را آموزش می داده است.

اما تئاتر به عنوان یک هنر دراماتیک از قرن پنجم و در آتن و روم شکل گرفت.

عده ای دیگر از محققان سرچشمه تئاتر را داستانسرایی و علاقه مردم به گوش دادن داستان و ارتباط برقرار کردن با آن می دانند.

تئاتر در ایران

از قرون پیش تئاتر در ایران به  صورت  شبیه خوانی، تعزیه، خیمه شب بازی، تخت حوضی یا همان رو حوضی مرسوم بوده است . اما تئاتر در ایران به شکل امروزی، در قرن سیزدهم هجری، یعنی همزمان با تعامل فرهنگی ایران با کشورهای اروپایی و سفرهای مقامات رسمی و در برخی موارد اعزام دانشجویان به اروپا، مرسوم شد.

تاسیس مدرسه دارالفنون توسط میرزا تقی خان امیرکبیر، زمینه را برای آغاز فعالیت های هنری در ایران فراهم کرد. پس از مدتی، ناصرالدین شاه در سفری که به اروپا داشت،‌از جاهای مختلف این کشورها بازدید که از آن جمله دیدار از تماشاخانه معروف پاریس بود. همین بازدید باعث شد تا وی به فکر راه اندازی مدرسه تئاتر در دارالفنون بیافتد. به همین منظور در مدرسه دارالفنون تالاری با گنجایش حدود ۳۰۰ نفر برای اجرای نمایش به سبک تئاترهای اروپایی ساخته شد و مزین الدوله نقاشی باشی شاه نیز از اولین دانشجویان اعزامی به خارج بود که در ساخت این سالن همکاری کرد و سپس نمایشنامه «مولیر» را با نام «گزارش مردم گریز» در همینسالن به نمایش گذاشت.
از قدیمی ترین نمایشنامه هایی که به سبک اروپایی نوشته شد، نمایش نامه های میرزا فتحعلی آخوندزاده بود که توسط میرزا جعفر قراچه داغی از زبان آذری به زبان فارسی ترجمه شده است. در دوران انقلاب مشروطیت، تئاتر وارد مرحله جدیدی از رشد خود شد. یه طوری که قشر تحصیل کرده جامعه با تاسیس انجمن ها و شرکت ها سعی در معرفی این هنر در سطح جامعه بودند. «انجمن اخوت» یکی از اولین گروه ها و انجمن هایی بود که در سال ۱۳۱۷ هـ ق، تاسیس شد و اقدام به برگزاری کنسرت و نمایش در ایران کرد. از دیگر انجمن ها می توان «شرکت فرهنگ» را نام برد.

چرا تئاتر می بینیم؟

مارک ای.پری در کتاب نقشه ذهن مشتری با استفاده از نظریه ی وسیله-هدف روکیچ می گوید : تئوری وسیله-هدف روش هایی را مورد کنکاش قرار می دهد که طی آن ارزش های شخصی بر رفتار فردی تاثیر می گذارد.

ارزش شخصی از منظر تئوری وسیله-هدف هدف هایی می باشند که افراد در جست و جوی آنها هستند.

تماشاگر تئاتر مثل مصرف کنندگان  دیگر محصولات فرهنگی بر اساس ” ارزش های شخصی” بلیت تئاتر را میخرد. در واقع او تنها بلیت یک برنامه سرگرم کننده را نمی خرد، بلکه در راستای ارزش های شخصی خود گام بر می دارد.

از نظر روکیچ ارزش های شخصی و غایی هر فرد ترکیبی از هجده هدف متعالی ذیل است:

زندگی راحت و آسوده – امنیت خانوادگی – آزادی – زندگی هیجان انگیز – نوع احساس موفقیت و انجام کار – جهانی مملو از صلح و آرامش – جهانی زیبا – برابری – شادی – اوج عشق – امنیت ملی – رستگاری – لذت – ارزش قائل شدن برای خود – مقبولیت اجتماعی – خرد – هماهنگی درونی – و دوست حقیقی.

تئاتر نیز یکی از وسیله هایی است که می تواند فرد را به هدفش یعنی داشتن زندگی خوب برساند.

 

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *